“Sluit je ogen. Richt je aandacht op je ademhaling. Haal diep adem, vier tellen in en vier tellen uit. Kalm, observeer, laat het zijn. Beeld je dan nu een prachtig sereen landschap in; hoor het zachtjes ruisen van de wind, kabbelen van water in een beekje nabij, kijk naar de witte wolken die vredig door een stralend blauwe lucht voortbewegen en voel de heilzame warmte van de zon op je huid.” “Wat zie je nu?”
-Uhh, niets. “Hoe bedoel je, niets?” – “Nou, leeg, zwart, niets.” “Maar beeld je nu dan eens een paarse olifant in, met grote flaporen, machtige slurf en een piepklein krulstaartje.” – “Ja, zwart, leeg, niets.”
Blind
Mensen, ik ben intern blind. Geen idee of dat een bekend verschijnsel is of een afwijking van het één of ander, maar zodra ik me iets moet inbeelden dan kijk ik een grote zwarte leegte in. Ik kan nog wel iets terughalen uit herinneringen maar vreemd genoeg gaat het om iets gevoelsmatig. Zo kan een landschap elke vorm en kleur aannemen, voortdurend wisselen van uiterlijk en krijg ik een paarse olifant of wat dan ook, nooit helder op mijn netvlies.
Waarom ik dit vertel, omdat het het erbarmelijke niveau van mijn illustraties verklaard. Jarenlang heb ik teken en schilderles gehad. Jaren had ik bevlogen tekenleraren en leraressen op school. 100% gemotiveerd om er iets van te maken en geen lullige materialen ook in huis. Mooi dik tekenpapier, een premium doos kleurpotloden van een zeker Duits topmerk, houtskool, viltstiften, het is zo gek niet te verzinnen of ik heb het in huis. Natekenen van een afbeelding of foto helpt daarnaast niet. Ik zie de lijnen, volg de lijnen en teken vervolgens iets totaal afwijkend. Instructieboeken, overtrekpapier en jaren oefenen ten spijt, in mijn teken en schildervaardigheid zit geen enkele progressie.
Scheve Harry
Adressen op enveloppen schrijven, steevast scheef en tegen een zijkant gepropt. Ruimtelijk inzicht als een malle, maar reproduceerbaar, ho maar. ‘Scheve Harry’ noem ik deze afwijking van mezelf. Geen idee overigens waar de naam Harry vandaan kwam, maar Harry is in dit geval spijtig genoeg de Sjaak. Om nog even in de willekeurige mannennamen te blijven, emancipatie bewust enzo..
Geestig in dit geheel, is dat ik desondanks super handig ben, oprecht een uitzonderlijk talent voor klussen heb geërfd en aardig kan knutselen in ongeveer elk mogelijke vorm, digitaal inclusief. Maar Scheve Harry en werkelijk geen enkele lijn recht kunnen krijgen. Ter illustratie, ik heb een mini waterpas in huis liggen om de schilderijen en fotolijsten recht te hangen. Op het oog hang ik alles scheef, knip ik alles scheef, schrijf en teken ik alles scheef.
Tekeningen bij de blogposts
Aan zelfinzicht geen gebrek en toch verkies ik er voor om mijn blogposts zelf te illustreren. Met een rollerball pen nota bene, op notitieblaadjes. Waarom dat? Omdat het me een briljant leuke manier leek om mezelf te frustreren en af te leiden van de dagelijkse beslommeringen. Na drie illustraties kan ik met droge ogen beweren dat het exact het beoogde resultaat heeft, potverdrie is het afleidend en frustrerend. Kijken hoelang jullie het volhouden. Of ikzelf.